Elísabet er búin að setja inn myndir á heimasíðu krakkanna, af Borgarhrauninu eftir jarðskjálftann og fleiri myndir, meðal annars frá Lambhaganum og Ölfusi.

Ég er ekkert hérna, heldur að skrifa ritgerð um hvernig Brahms blandar saman klassískum og rómantískum áhrifum í Sónötu fyrir klarinett og píanó op. 120, nr 1.

Datt í hug að skrifa smá blogg, því ég á að vera að gera hljómfræði og ég nenni ekki að byrja á því alveg strax...

Hurra for deg som fyller ditt år!

Í dag er víst kominn 29 janúar. Í þriðja skiptið eftir að mamma dó. Hún hefði orðið 48 ára, sem mér finnst hálfótrúlegt. Í minningunni er hún alltaf ung, en þegar hún veiktist var hún búin að vera í átaki, eins og hún orðaði það, og var svo hraust og falleg.
Mamma var alveg frábær kona, ég var alltaf alveg hrikalega mikil mömmustelpa og það var ekki fyrr en eftir að hún veiktist, að ég áttaði mig á hversu mikið ég treysti á hana. Hún studdi alltaf við bakið á okkur, í öllu sem við vildum gera. Þegar ég vildi flytja til Reykjavíkur og byrja í Tónlistarskólanum í Reykjavík þá var hún eflaust áhyggjufull og efins, að ég væri ein og þyrfti að sjá um mig alveg sjálf, en hún sýndi það ekki. Hún hjálpaði mér að sækja um skólana og finna herbergi og þegar ég flutti var hún meirasegja búin að finna út hvaða strætó ég átti að taka í skólann og allt. Mér tókst að taka réttan strætó, bara í vitlausa átt, en það er önnur saga.
Mamma tók þátt í eiginlega öllu því sem við tókum okkur fyrir hendur. Hún var í foreldraráði í lúðrasveitinni, íþróttafélaginu og þegar ég byrjaði í skátunum, var ekki langt þar til hún var komin í þá líka. Hún eyddi heilli nótt vakandi í félagsmiðstöðinni, komin 5-6 mánuði á leið, bara vegna þess að ég ákvað að gista þar “ein”, án vinkvenna minna.
Ég var vön að segja mömmu allt og hún var ótrúlega góð í að finna á sér þegar eitthvað var að. Sama hvað hún var að gera, eða hvaða áhyggjur hvíldu á hennar herðum, hafði hún alltaf tíma til að hlusta á mig og hún hafði alltaf góð ráð á höndum.
Sumar bestu stundirnar sem við áttum saman, voru sumrin í Hörgshlíð. Þar var “heima” fyrir mömmu. Hún kunni sögur um hvern stein og tún. Einu sinni ákváðum við að labba niður fjallið frá vatninu, ég, mamma og Ástrún, og mamma sagði okkur hverja söguna á eftir annarri um hvernig lífið var í sveitinni þegar hún var ung. Hún sagði okkur frá heimavistinni í Reykjanesi og sauðburðinum á vorin. Þegar hún hitti stelpu í skólanum, bauð henni heim með sér í helgarfríi og eignaðist þar bestu vinkonu sína, hana Rán. Það var eitthvað við hvernig hún sagði frá, allt varð svo spennandi, þó það væri ekki merkilegra en að hún væri að lýsa fötunum sem hún fór í, í fjósið, það varð alveg töfrandi við frásögn hennar.
Ég held að ég hafi ekki alveg náð að meta mömmu fyrr en eftir að ég varð eldri. Mér fannst sjálfsagt að mamma kæmi alltaf að ná í mig, þegar ég hringdi, eða að hún var heima eftir skóla og gæfi mér og öllum þeim sem ég dró með mér, að borða. Að hún færi með okkur út í gönguferðir og að leika, eða hjálpaði mér við heimalærdóminn.
Ég tel mig afar heppna að hafa fengið að kynnast henni og alast upp hjá henni. Hún var líklegast besta vinkona mín og ein af áhrifamestu manneskjum í mínu lífi. Ef ég næ að setja tærnar þar sem hún hafði hælana, þá tel ég mig hafa lukkast vel í lífinu.

Takk, mamma mín, fyrir allt.

Það er ótrúlegt hvað tíminn líður hratt. Í dag hefði mamma orðið 48 ára og það eru rúm 2 ár síðan að hún lést. Og það kemur mér sífellt á óvart hvað daglegt líf hefur lítið breyst frá því að hún lést. En svo koma stundir sem að mig sárvantar að spyrja hana að einhverju eða bara segja henni eitthvað. Og þá er svo sárt að hún skuli vera farin. 

En ég er viss um að hún fylgist með okkur á einhvern hátt, veit hvað Hrafnhildur er dugleg í öllu sem að hún tekur sér fyrir hendur, hvað Berglindi er að ganga vel í Noregi og hversu vel öll 3 barnabörnin dafna. Það kemur henni örugglega á óvart hvað pabba gengur vel að sjá um heimilið og Hrafnhildi (allt nema þvottinn, það sér amma Elín enn um).  En þrátt fyrir að við björgum okkar án hennar þá væri svo mikið betra ef að hún væri hér. 

Til hamingju með afmælið mamma mín! 

Kv. Elísabet

Planið var víst að senda út jólakort í formi fréttabréfs í ár, en þar sem prentarinn bilaði, voru send út venjuleg jólakort í staðinn og ákváðum við bara að setja bréfið hér.

Árið 2007 hefur verið afskaplega viðburðarík og skemmtilegt ár fyrir fjölskylduna í Borgarhrauninu.
Hrafnhildur stundar nám í Grunnskólanum og er með toppeinkunnir í hverju fagi. Hún iðkar bæði badminton og sund og líkar vel. Hún ferðaðist vítt og breitt um landið í sumar og heimsótti meðal annars Akureyri og Norðurland með Rúnu og fjölskyldu á Kotströnd. Hún eyddi viku í Súðavík með Rúnari, Ingu og sonum þeirra, auk þess sem hún hefur smitast að veiðibakteríunni frá pabba sínum og sýnir fádæma hæfileika við háfun laxafiskanna. Í haust byrjaði hún svo í skátunum og er stefnan tekin á vikulangt skátalandsmót í júlí næsta sumar.

Berglind er nú á öðru ári í einleikaranámi á klarínettu við háskólann í Stavanger. Hún skrapp til Washingon í páskafríinu með Lúðrasveit Verkalýðsins, þar sem þau spiluðu á Hátíð blómstrunar kirsuberjatrjánna þar í bæ, ásamt því að versla smávegis og skreppa í risastóran rússíbanaskemmtigarð. Sumrinu eyddi hún á Heilsuhælinu í Hveragerði, þar sem hún leysti af móttökuritarann á læknastofunni. Henni gengur vel í náminu og líkar afar vel í Stavanger, þar sem snjóföl sést kannski tvisvar til þrisvar á vetri og þá bara í nokkra daga.

Elísabet og fjölskylda fluttu til Reykjavíkur í byrjun ársins, í Laugateiginn. Elísabet vann í Blómaval í Skútuvogi fram undir ágústbyrjun, þegar hún fór í barnsburðarleyfi. Örvar vinnur í ÍSÍ við lyfjaprófanir og hefur fengið að ferðast víða um heim vegna vinnunnar. Hann þjálfar einnig frjálsar íþróttir hjá ÍR.
Ólíver Dór og Emma Dís eru á leikskólanum Hofi og una sér þar vel. Ólíver Dór æfir líka frjálsar með ÍR, þar sem hann fær ágætis útrás fyrir þá gígantísku orku sem hann býr yfir.
Emma Dís er prinsessan af Laugateig, hún sýnir öllum hver ræður, en er samt afskaplega ljúf og góð þegar hún vill.
Þann 18. október fæddist svo þriðja barnabarnið, undurfögur lítil stelpa, sem fékk nafnið Írena Dúa. Hún er núna rétt rúmra tveggja mánaða og er með eindæmum falleg og yndisleg, auk þess sem hún sýnir strax undraverðar gáfur og athygli.

Dóri hefur verið sá víðförlasti á árinu. Hann náði þeim áfanga að verða fimmtugur í mars og eyddum við stórfjölskyldan afmælishelginni í veiðihótelinu í Breiðdal, ásamt vinafjölskyldu okkar, Helgu og Guðna og krökkunum þeirra, en Guðni á afmæli daginn eftir Dóra afmælisdag. Sú helgi heppnaðist með eindæmum vel og er strax búið að ákveða næstu ferð að áratug liðnum.
Fyrri hluta sumars eyddi sá gamli við smíðar veiðihúss í Jökulsárhlíð, þeim hluta lauk í júli, en eftir það hófst veiðitímabilið. Það stóð linnulaust frá fyrstu dögum ágústmánaðar og fram undir lok september.
En veiðiferðir voru ekki einu ferðirnar sem hann fór í, því Dóri var afar víðförull nú í haust og leið varla sá mánuður sem kallinn skrapp ekki til útlanda. Í lok september sleppti hann nokkrum veiðidögum í Hrútafjarðará, því hann, ásamt Hrafnhildi og Elísabetu, skruppu til Osló á ráðstefnu Norrænu MND-samtakanna, en Elísabet var fararstjóri íslenska hópsins. Berglind tók sér frí í skólanum til að hitta þau í Osló og vörðu þau vikunni saman, fyrst í Osló og svo á ferlega fínu ráðstefnuhóteli rétt fyrir utan Jessheim, þar sem MND ráðstefnan fór fram.
Mánuði seinna var svo stefnan tekin á Rica í Lettlandi, en vegna fjölda lettneskra starfsmanna í Stoðverk, var ákveðið að halda árshátíð fyrirtækisins í Lettlandi að þessu sinni. Þar var borgin og nánasta umhverfi skoðað, meðal annars alvöru miðaldakastali og farið með kláf yfir djúpan dal. Svo var verslað eilítið að hætti Íslendinga, enda verðlag í Lettlandi afar hagstætt.
Í enda nóvember hélt kallinn enn á ný í ferðalag og það lengsta nokkru sinni, rúmir 22 tímar frá því að lagt var af stað og þar til komið var á hótelið á áfangastað. Að þessu sinni var það ástæða ferðalagsins alþjóðaráðstefna MND félaga, sem var haldin í Toronto í Kanada. Ferðalagið var í rúma viku og var margt skoðað, að sjálfsögðu var innihald nokkurra verslanamiðstöðva rannsakað, Hocky Hall of Fame stendur hátt uppúr, þar sem má sjá sögu hokkí íþróttarinnar og svo fór hann í smágöngutúr einn daginn um borgina og rataði meðal annars inn í hálfskuggalegt kínahverfi. En hæst stendur þó kvöldverður í Sienna Tower, enda ekki oft sem maður borðar í 346 metra hæð.

Jólunum eyddum við í sitthvoru lagi í fyrsta sinn í nokkur ár, Elísabet, Örvar og börnin í Laugateignum, þar sem aðfangadagur og kvöld einkenndust af gífurlegum spenningi. Hér í Borgarhrauninu var kvöldið öllu rólegra, því Hrafnhildur náði í fyrsta sinn að hemja pakkaspenninginn. Við höfum eytt tímanum milli jóla og nýárs í mestu rólegheitum, Elísabet og krakkarnir komu og gistu hér á meðan Örvar vann myrkranna á milli við undirbúning Íþróttamanns ársins og fleiri verkefni.
Áramótin urðu heldur minni hátíð vegna veðurs, sem var afskaplega skrítið. Það rauk upp í sterkar vindhviður og mikla rigningu en nær blankalogn þess á milli. Brennu og flugeldasýningunni var frestað, en við náðum að skjóta upp nokkrum flugeldum um miðnætti, Ólíver Dór til mikillar ánægju og sýnir hann mikla framtíðarmöguleika í sprengjubrjálæðismennsku.

Já, það má með sanni segja að árið 2007 hafi verið viðburðaríkt og þarf 2008 að vinna hart til þess að toppa það sem er að líða.

Við viljum óska öllum gleðilegrar hátíðar og farsæls árs. Við þökkum fyrir samverustundir á liðnum árum og vonum að komandi ár verði jafn skemmtilegt og það síðasta, ef ekki betra.

Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir árið sem er að líða.

Mér finnst nú alveg vera kominn tími á ad einhver bloggi sem hefur eitthvad ad segja, hmm?! Til dæmis fólk sem er nýkomid heim frá Lettlandi, eda fólk sem á splunkunýja einstaklinga...

En neinei, ekkert gerist hér, spurning um ad leggja síduna nidur?!

Af mér er fátt ad frétta, er í smá pásu frá lærdómi. Ég er ad fara í próf á midvikudaginn í tónlistarsøgu, vid fáum ad hafa med okkur glósur í tetta skiptid, svo ad ég er ekki farin ad panikka jafnmikid og sídast...enn!

Ég er ad spila í lúdrasveit tessa dagana, er ad "hjálpa til" í lúdrasveit sem einn bekkjarfélagi minn er ad stjórna. Tessi sveit er heitir Kvadrat Musikkkorps og æfir í Kvadrat verslanamidstødinni (sjáidi ekki fyrir ykkur Lúdrasveit Kringlunnar?). Um næstu helgi er svo lúdrasveitakeppni hér í Stavanger, sem er einmitt ástædan fyrir tví ad ég er ad spila med sveitinni. Tad er eitthvad svo ofurnørdalegt og fyndid vid svona lúdrasveitakeppnir

Svo er bara alveg ad lída ad jólum. Ég kem heim 15 desember og verd alveg til 6. janúar. Ég tarf ad fjárfesta í nýrri fartølvu tegar ég kem heim, tar sem mín gamla dó um daginn. Eda, hún dó ekki beint, heldur týndi einhverri skrá, sem er naudsynleg til tess ad opna windows víst. Svo ad ég tarf ad nota skólatølvurnar, tær eru sídan á fornøld og ég held ad lyklabordin hafi ekki verid hreinsud sídan tá. Frekar mikid ógó...

 En óvell, mana einhvern annan fjølskyldumedlim ad skrifa eitthvad hér og svo kannski ad benda á ad tad eru nokkrar myndir af nýju stelpunni inná http://www.barnanet.is/emmadis

Síjú, Berglind

Í kvöld kom í heiminn lítil stelpa, það var víst pabbi sem hafði rétt fyrir sér í þetta skiptið. Ég var svo viss um að það væri strákur að ég hélt að hann væri að djóka í mér fyrst 

Heyrði svo aðeins í Elísabetu í kvöld. Stelpan er alveg pínkupons, 3750 grömm (minnir mig) og 49 cm, bara oggulítil písl Móður og barni heilsast báðum vel. (á maður ekki alltaf að segja svoleiðis?

Skil ekki hvernig ég gat gleymt þessu...

Við ákváðum að fá okkur smá snarl í Baker Hansen á miðvikudeginum og hvern sáum við?!

Kurt Nilsen stíga inn í leigubíl!!! Þeas. við Elísabet sáum hann, pabbi og Hrafnhildur vita varla hvernig hann lítur úr, svo þessi stóratburður fór framhjá þeim....

En við sáum Kurt Nilsen!! Só kúl!

Þá er Noregsferðin hafin og búin. Býst fastlega við því að Frónbúar séu lentir á Keflavíkurflugvelli og á leiðinni heim til sín (eða í búðir)

Ég lagði af stað frá Stavanger um hádegisleytið á miðvikudaginn, aldeilis klár í slaginn, því ég var bara með handfarangur. Það hélt þó ekki lengi, þar sem hárspreyið mitt var upphaflega 150 ml, mátti ég ekki fara með það í gegnum sekjúritíið á flugvellinum. Ég neyddist því til að tékka það inn, ég nennti ómögulega að fara að raða upp á nýtt (flugvallarstarfsmannahelt) í töskuna og tékka hana inn, og tæmdi því hliðartöskuna mína, setti vökvapokann í hana og tékkaði hana inn, næstum tóma. Konunni í inntékkinu fannst ég hrikalega fyndin, en ég var bara fúl.

Ég náði inn til Osló um fjögurleytið, fann þetta líka stórglæsilega hostel í miðbæ Oslóar og þar á annarri hæð biðu pabbi, Elísabet og Hrafnhildur. Það var æðislegt að hitta þau aftur og eftir smá spjall og ferðasögur, héldum við í búðir. Við komum heim um níuleytið og komumst þá að því að hostelið okkar var ekki bara stórglæsilegt, heldur líka alveg hrikalega vel staðsett, með hina ýmsu þjónustu bara rétt fyrir utan dyrnar og handan við hornið.

Fimmtudeginum eyddum við í Hönefoss og nágrenni, þar sem Elísabet og fjölskylda áttu einu sinni heima. Við skoðuðum gamla húsið þeirra, komumst að því að það er búið að stækka leikskólann hans Ólívers alveg gígantískt og borðuðum á einum besta Peppes Pizza stað, sem ég hef komið á. Við skoðuðum líka glerverksmiðjuna, sem er þarna einhvers staðar rétt hjá (Elísabet, þér er velkomið að bæta inn nafni og staðsetningu verksmiðjunnar), þar fengum við að fara inn í verksmiðjuna og sjá hvernig gler er blásið. Einnig skoðuðum við safnið þeirra og fundum allavega 2 skálar sem líkjast/eru eins og skálar sem eru að rykfalla í Hrauninu. Við skoðuðum restina af staðnum, allskonar flottar búðir með gleri og fleira. Svo keyrðum við heim til Osló og skiluðum bílnum. Það má geta þess að það var ég sem keyrði bílinn af minni einskærru snilld, klessti ekki á neinn eða neitt og það tók systur mína næstum allan daginn að verða mjög pirruð, sem mér þykir bara góður árangur.

Hápunktur föstudagsins var líklega þegar Elísabet fór að hitta vinkonur sínar, við hin fórum nefnilega í Náttúrusögusafnið og það er sko eitthvað sem allir ættu að skoða. Þarna eru örugglega öll dýr sem hægt er að hugsa sér, auk fullt af steingervingum og steinum og allskonar sögulegu dóti. Hrikalega flott alveg!

Á laugardaginn hittum við hóp af fólki, sem var að koma á ráðstefnu Norræna MND félagsins. Elísabet var nefnilega fararstjóri hópsins og pabbi ætlaði að sitja ráðstefnuna sem einn af stjórnarmeðlimum MND félagsins á Íslandi. Ég og Hrafnhildur vorum svo fylgifiskar. Við fylgdum hópnum á hótelið, þar sem allir voru tékkaðir inn og hótelið skoðað. Við Hrafnhildur urðum voðalega glaðar þegar við fundum ísvél og poppvél þarna í lobbýinu, þar var líka kaffi, vatn, kökur og ávextir og allt ókeypis. Getið rétt ímyndað ykkur hvað var borðað mikið af ís og poppi þessa daga Við löbbuðum líka niður í miðbæ Jessheim (hótelið var um 3 km fyrir utan Jessheim) og keyptum nokkrar nauðsynjavörur í Rimi og borðuðum svo heimsins verstu hamborgara á einhverri búllu á móti. Við tókum leigubíl heim og fundum í leiðinni risaverslanamiðstöð ásamt bæði Peppes Pizza og Dolly Dimples.

Á sunnudeginum var öllum íslenska hópnum smalað upp í bíla og keyrt til Osló. Þar skoðuðum við Vigelandpark, þar sem allar stytturnar eru, löbbuðum niðureftir í hallargarðinn og enduðum svo á Egon í Paléet. Kvöldinu var eytt á hótelherberginu og nauðsynjarnar frá Rimi borðaðar.

Mánudagur og þriðjudagur voru afskaplega afslappaðir, við eyddum fyrripart dags á hótelherberginu, þar sem Elísabet var hálfmeðvitundarlaus og Hrafnhildur var límd við tölvuskjáinn, enda setti hún met í Hannah Montana áhorfi þessa viku, hún horfði á rúmlega 40 þætti! Ég naut þess hinsvegar að horfa á sjónvarpið, enda ekki oft sem maður getur horft á sjónvarp á daginn með góðri samvisku Á mánudag eftir ráðstefnu var farið í powerverslunarferð til Jessheim, höfðum um 2 klukkutíma frá ráðstefnulokum fram að kvöldmat og flestum tókst alveg að koma heim með 1-17 poka. Á þriðjudaginn var svo aðeins meiri tími fyrir verslunarleiðangur og fóru margir aftur, svona til að klára

Svo pakkaði ég niður í gær, svo ég yrði tilbúin að hoppa upp í rútuna um kvöldið og út á völl, sem ég gerði. Ég var þó komin aftur á hótelið um klukkutíma seinna, því snillingurinn ég keypti heimferð á vitlausum degi og á því flugferð frá Osló til Stavanger annað kvöld, ef einhvern langar. Flugferðin í dag var hinsvegar andskoti dýr og setur líklegast stórt strik í matarskammt næsta mánaðar En svona er að vera ég...

Þá er ég komin til Stavanger á ný. Ferðalagið út gekk svo vel að ég er ekki viss um að það hafi gerst. Vanalega rifja ég upp ferðalög á því sem fór úrskeiðis, eins og seinkunum eða vélarbilunum og hringsólunum um Skandinavíu, já eða flugvélarhvörfum (allt undanágetið hefur gerst!) en það gerðist ekkert í þá áttina og nú nokkrum dögum seinna er ég ekki alveg viss um að þetta ferðalag hafi átt sér stað...

Hér er veðurdagsins blíða, skýjað og rigningardropar annað slagið, en heitt og fínt, en það er eitthvað sem ég get ekki komið inn í hausinn á mér að eigi saman, hiti, ský og rigning, og klæði mig þessvegna alltaf allt of vel.

Eitthvað ætlar skólinn að byrja rólega, skólasetningin var á föstudaginn og svo var fundur með hljóðfærakennurum eftir hádegi en enginn af mínum kennurum var til staðar svo engann fékk ég fundinn. Þessa næstu viku er svo ekkert að gera nema fyrir 1. árs nema, sem eru að fara til Voss. Í vikunni á eftir eru svo einhver verkefni fyrir alla, en ég veit ekki enn hvað ég fæ að gera. Svo byrja venjulegir tímar fyrstu vikuna í september og akkúrat núna lítur það út fyrir að ég sé ekki í neinum tímum á föstudögum og eiginlega engum á þriðjudögum, bara einn sem er tréblástursnámskeið. Þá koma allir tréblástursnemar saman og hlusta á hvort annað spila og maður þarf bara að spila tvisvar á önn.

Ég ætla að halda áfram að kenna í Madlamark Skolekorps, verð áfram með þá sex nemendur sem ég hafði í fyrra og svo verð ég með grúppuæfingu fyrir 1, 2 og bassaklarinett. Það verður örugglega gaman, því þau eru öll svo góð að það þarf ekkert að æfa mikið lúðrasveitarefnið og gefur meiri tíma fyrir eitthvað annað skemmtilegt dót

Þannig að veturinn lítur bara vel út enn sem komið er, ætla að fara á morgun að kaupa skóladót (sem er absólutt það skemmtilegasta sem ég geri við skólastart!) og aldrei að vita nema ég kaupi mér skólaskó í leiðinni

Adíós

Nú er maður eitthvað farinn að kannast við sig utandyra. Sólin er farin og bara farið að rigna og alveg skítkalt. Algert lopapeysuveður. Hefði ég verið búin að gera einhver plön sem innihéldu aktivítet utandyra, væri ég sko þokkalega búin að aflýsa þeim núna!

Ég er nú bara að blogga að kröfu föður míns. Honum fannst ég eyða of miklum tíma í mína eigin bloggsíðu í gær, en hún ætti að vera farin að tala ástkæra ylhýra nú allan sólarhringinn.

Af mér er það annars að frétta að ég er með sprungna vör og marblett á nefinu (sem er sem betur fer ekki mjög áberandi). Fór nefnilega í riverrafting um helgina og fékk annarra manna árar í hausinn tvisvar sinnum, geri aðrir betur! Annars var hrikalega gaman í þessu, við sigldum niður Hvítá, sem er mjög vatnslítil og því voru flúðirnar mun meiri en síðast þegar ég fór. Mér fannst sérstaklega gaman, þegar við sigldum undir brú, þar sem er mikið af hringiðum og stelpan fór að segja frá bíl sem fór þarna niður fyrir nokkrum árum og hefur aldrei fundist. Ég er ekki frá því að útlendingarnir hafi aðeins fölnað og gripið fastar um árarnar sínar

Pabbi er kominn heim frá ævintýri við austurhaf (eða þarna þússt, á austurlandi). Veiðihúsið er fullbyggt og orðið bara voðalega fínt. Hann ætlar að stoppa heima alveg fram á fimmtudag, en þá fer hann að veiða í Hólmsá (held ég).

Hrafnhildur er nýkomin heim af reiðnámskeiði þar sem hún stóð sig með prýði. Byrjaði á því að vera hækkuð um flokk eftir fyrsta daginn (fyrsta skipti sem stelpan fer á hestbak!), þó hún hafi nú viljað fara aftur í lægri flokkinn daginn eftir. En hún fékk næstum bara 10-ur á lokaprófunum

Elísabet og Örvar eru flutt aftur í Laugateiginn, gólfið nýpússað og fínt. Einhver misskilningur varð til þess að þau eru barnapíulaus næstu 2 vikur, þannig að ef einhvern langar til að líta eftir lítilli sætri stelpu, þá er honum/henni það guðvelkomið. Emma Dís er aðeins farin að segja nokkur orð í viðbót við mamma. Hún kann núna að segja pabbi (þó það sé mjög vel sparað) og svo lærði hún að segja Diljá, rétt áður en hún hætti. Hún segir líka "obba" sem þýðir víst hestur og hoppa stundum líka. Svo á stelpan að byrja í leikskóla 13. ágúst og þá fara orðin líklega að streyma inn, þó þau séu nú kannski ekki alltaf endilega þau sem foreldrarnir óska eftir

Elísabet ætlar að skreppa til Noregs núna eftir verslunarmannahelgina. Það er eitthvað mót í skólanum hennar og hún ætlar að fara á eitthvað námskeið þar í leiðinni, auk þess að hitta vini og kannski versla eitthvað smávegis Svo fljótlega eftir að hún kemur heim, þá fer ég til Noregs til að byrja mitt annað ár í UIS-IMD, sem inniheldur meðal annars klarinettukonsert Mozarts...

Jámm, held að það sé ekki fleira í fréttum... óverendát!

Lífið er ansi skemmtilegt hér í Hrauninu þessa dagana. Í það fyrsta er pabbi heima (þangað til á morgun) og svo gista Elísabet og krakkarnir hjá okkur, því það er verið að pússa gólfin hjá þeim. Og ekki skemmir þessi líka þvílíka blíða fyrir

Við fórum í nýju sundlaugina á Borg í Grímsnesi á sunnudaginn. Stína frænka er nefnilega að sjá um laugina og við urðum að fara og prófa Get ekki sagt að við höfum orðið fyrir vonbrigðum sko. Rjómablíða og þessi líka svakalega rennibraut, ég sjálf fór reyndar ekki í hana, en Hrafnhildur og Ólíver stoppuðu varla í lauginni allan tímann

Í gær vorum við Hrafnhildur og Ólíver í smá tilraunaleik. Hrafnhildur á nefnilega stækkunargler og við reyndum að kveikja í blaði og eldspýtum með því. Blaðið var soldið lengi að taka við sér en eldspýtan svo fljót að krökkunum brá báðum svo mikið að þau hentust í burtu Og þá vitiði það, það er hægt að kveikja eld með stækkunargleri

Svo verð ég að koma með nokkrar sögur af honum Ólíver, því hann er stundum svo fyndinn

Við löbbuðum niðrí búð í gær, ég og krakkarnir, því jeppinn er eitthvað bilaður. Á leiðinni niðureftir mætti okkur maður á hjóli. Ólíver er soldið upptekinn af hjólum bæði með mótor og án, svo hann horfði soldið á manninn og gall í honum "sjáðu hvað hann er á litlu hjóli!", alveg nógu hátt til að allir í nánasta umhverfi heyrðu

Svo í sömu ferð, vorum við að koma að kassanum, þar sem sat stelpa um 13-14 ára, frekar lítil og nett. Ólíver fannst hún líka verð athugasemdar og benti mér á (sem betur fer aðeins lægra en áður, enda töluðum við svolítið um að tala hátt eða lágt, þegar maður er að tala um annað fólk) stelpuna og sagði "rosalega er stelpan þarna með lítinn haus!". Og allan tímann sem við vorum á kassanum, gat ég ekki annað en brosað af því að þessi stelpa var með svakalega lítinn haus

Það er stundum soldið gaman að spurja Ólíver allskonar spurninga, hver ræður og hver á bílinn og húsið og þess háttar. Um daginn var Örvar að gera eitthvað voðalega mikið og ég spurði hvort pabbi hans væri alltaf svona duglegur og var svarið að sjálfsögðu já. Svo spurði ég hvort mamma hans væri líka svona dugleg. "Nei, hún er bara löt." var þá svarið hans